Klæjar svo
Vá hvað ég er að deyja úr kláða og ekki á skemmtilegum stað.
Ég get ekki klórað mér því ég er með fóbíu fyrir þessum stað, eins og þeir sem þekkja mig best þá vita þeir að ég er með fóbíu fyrir tásum, þetta er bara ógeðslegt, ég get ekki einu sinni snert mínar eigin tær.
Einu tærnar sem ég get snert eru tærnar hans Birgis, enda eru þær svo sætar :o)
Fyndasta við þetta er að kláðinn er bara á einni tásu, litlu tásu á hægri fæti og ég er að deyja.
Ég væri svo til að vera ekki með tær, afhverju þurfit Guð að skapa okkur með tær?
Þær eru oftast í sokkum og sjást aldrei, ég skil ekki afhverju við þurfum að vera með þetta, þetta er ekki bara upp á lúkkið en einu sinni var mér sagt að ef við værum ekki með tær þá gætum við ekki haldið jafnvægi, ég hef ekki hugmynd hvort það sé eitthvað satt í þessu en þetta var mér allavega sagt.
Eru einhverjir fleirri þarna úti í heiminum sem eru að lesa bloggið mitt með fóbíu fyrir tásum?
Engin ummæli:
Skrifa ummæli